KORKULARIMIZ

William Sheakespeare 1564’te İngiltere’de doğmuştur.John Shakspeare’in üçüncü çocuğu     ve en büyük oğludur.1582 yılında 18 yaşında,kendinden 8 yaş büyük olan Anne Hattaway ile     evlenmiştir.Bu evlilikten 5 çocuğu olmuş, fakat 1 oğlunu 1596’da kaybetmiştir.Yaşamının son     dönemini Stadford’da geçirmiş ve 23 Nisan 1616’da ölmüştür.

Ben Sheakespeare’in aşağıdaki sözünü biraz açıp,anlatmak istediği konuyla ilgili fikirlerimi     açıklamaya çalışacağım.

Sheakespeare burada ”kokru” kavramını ele almıştır. İnsanlar bu sözü kendilerini eleştirmeye    açık bir biçimde okurlarsa kendilerinin de böyle olduklarını rahatlıkla görebilirler. Çünkü her    insanın korkuları ve saplantıları vardır. Bazıları gururuna yediremez ve bunu inkar eder.

Korkular ve saplantıları olan biz insanlar, onlardan kurtulmak için önce tanımlarız, çünkü inanırız  ki tanımlayarak ne yapacağımıza daha kolay karar veririz. Ama bu yanlıştır, çünkü herşeyi tanımlamak mümkün değildir. Belki bu tanımladığımız şeyleri yanlış tanımlıyoruzdur. Onun için korkularımızı bilmek ve kabullenmek de o kadar kolay bir olay değildir. Zaten bunu başarabilen kişi sayısı çok azdır. Bu yüzden de Sheakespeare sözünün başında ”insanların çoğu” diye belirtmiştir. Hatta belki o bile bazı korkularını kabullenememiştir. Belki de, bu sözü kendinden esinlenerek yazmıştır.

Korkularımızla yüzleşmenin bizi, kendi içimizde açığa çıkardığını düşünebiliriz. Çünkü korkularımız ciddi bir biçimde hayatımızı yönetir. Bizi durdurur ya da yer yer atağa geçirir. En önemlisi güvensizlik duygumuzu arttırır. Bu yüzden önce korkularımızı bilmemiz ve tanımlamamız gerekir, sonrada onlarla savaşmaya ve yenmeye çalışmalıyız. Bunu ne kadar başarabilirsek kârdır. Tabiî bu arada kendimize karşı da dürüst olmalıyız. Bazı korkularımızı yenemesek de onları bilmek ve kabullenmek bile başarıdır. Sheakespeare bu kadar açıklamayı ve hayatın en önemli gerçeklerinden birini altı satıra sığdırmıştır.Bize ise bu sözü düşünmek ve ders alıp hayatımızda ona göre hareket etmek düşer.

Korkuyla ilgili bir hint masalında;

Sürekli kedi korkusuyla yaşayan bir fare vardır. Fareye çok acıyan bir büyücü onun acılarına dayanamayıp onu kediye dönüştürür. Fakat fare, kedi olmaktan son derece mutlu olacağı halde bu kez de köpek korkusu içine girmiştir. Büyücü bu kez onu bir kaplana dönüştürür. Kaplan olan fare, sevineceği yerde bu kez de avcıdan yani insandan korkmaya başlar. Büyücü bakar ki ne yaparsa yapsın farenin korkusunu yenmeye imkan yok, onu tekrar eski haline dönüştürür ve der ki ”Sen cesaretsiz ve korkaksın. Sende sadece bir farenin yüreği var. Bu yüzden benim sana yardım etmem imkansız.”

Bu hikayedeki fare ile, Sheakespeare’nin sözündeki insanlar özdeşleştirilmiştir. Biz de üstesinden gelmez ve onları kabul edip yenmeye çalışmazsak düşeceğimiz durum budur.

Sonuç olarak; Sheakespeare bize yani insanlara bir hayat dersi veren yaklaşımını edebi sözlere dökmüş, gerisini bize bırakmıştır. Eğer bu fare gibi olmak istemiyorsak bu sözden ders almalı ve korkularımızı yenmek için çaba harcamalıyız.

Görkem Açıkalın

13.12.2006